2  października 2005, Łódź. Każdy, kto był na koncercie Krzysztofa Kiljańskiego, zapamięta ten wieczór do końca życia, jako czystą perfekcję muzykii profesjonalizmu. Ponoć artystę poznaje się po obejrzeniu i wysłuchaniu jego występu live...rzadko, po fakcie, artysta okazuje się wyjątkowym talentem.Spokojnie, spokojnie:) Próbuję powiedzieć, że Krzysztof Kiljański przeszedł moje najśmielsze oczekiwania!!!
Zarówno on, jak i zespół udowodnili, że są jednymi z najlepszych muzyków wszechczasów.
 
20:00. Godzina zero, wszyscy z niecierpliwością i wstrzymanym oddechem czekają na występ. Wiadomo, gdy czegoś się bardzo chce, czas ciągnie się jak makaron:) A im dlużej się czeka, tym bardziej się tego pragnie. Po kilkunastu minutach, na scenie nadal pusto (poza dźwiękowcami)! Publika się niecierpliwi i daje aluzje gwoździom programu, w formie braw. Po chwili na scenę wkroczył zespół, prawie w całej okazalości, poza...Krzysztofem! Wszyscy zaczęli się kręcic, szeptać, widać było ogólną konsternację. Jednak zespół: Witold Cisło, Piotr Matuszczyk, Jacek Kotlarski, Bartosz Szetela i Mariusz Mocarski, zagrali cudowny motyw, który złagodził wszystkich i wprowadził w stan zasłuchania:) Nagle słychać pierwsze nuty "I Don't Know Where Life's Going" i na scenie pojawił się Krzysztof Kiljanski!
 
Brawa, brawa, brawa. Dreszcze zagościły w mym sercu (i nie tylko) i zostały już do końca wieczoru. Utwór zrobił na mnie jeszcze większe wrażenie niż na płycie, czułam, że nic się nie liczy, tylko wsłuchiwanie się w magię muzyki. Podczas "Precious Memories" , kojące nuty, wprowadziły mnie w stan upojenia, natomiast  "Is It You", jedna z moich ulubionych piosenek, sprawiła, że poczułam się naprawdę szczęśliwa, pełna nadziei i pozytywnych emocji:) "Północ. Pusty Bar", spodobała mi się podobnie -  jeszcze bardziej niż na płycie, choć przyznam się, że nie myślałam, iz jest to możliwe:) "Kasikosz" również miał swoje "5 minut", wzbudził ogromne zaciekawienie i zrobił furorę:) Natomiast, po opowiedzeniu przez Krzysztofa historii tego instrumentu, wszyscy się roześmiali:)
 
"LOKATOR"!!! Szczerze i z czystym sumieniem, mogę napisać, że jest to najlepszy utwór ostatnich czasów! Żadna piosenka nie przyniosła mi tyle energii, radości i "powera":)! Wersja live sprawia, że ma się ochotę wstać, zaczać śpiewać i tańczyć. Oczywiście, nikt tego nie zrobił, bo jak to? W filharmonii? Co do samego utworu, bity były mocniejsze, a gitarka ostrzejsza i całość sprawiała, że naprawdę chce się żyć!
 
Zdecydowanie, przy tym utworze wszyscy dali czadu (mówię o występujących, bo publika, niestety, bardzo się krępowała...a przecież o to chodzi, aby pokazać artyście emocje, jakich doświadczamy przy jego muzyce). Po szybkim idynamicznym "podglądaczu" przyszedł czas na balsam dla duszy pt."Infinity Eyes"-nowość, która na mnie, zrobiła ogromne wrażenie. Przy tym utworze, podobnie jak przy "Precious Memories", zamknełam oczy i wsłuchałam się dokładnie w każda nutę i dźwięk. To jest jedna z tych piosenek, która podtrzymuje na duchu, sprawia, że życie jest łatwiejsze, bardziej kolorowe. "Stay"- Krzysztof przed wykonaniem utworu, wyjaśnił, że tą piosenkę, wykonał na "przesłuchaniu" (tu padło profesjonalne określenie, którego ja niestety  nie pamietam:) do Eurowizji. Wytłumaczyl, że wcale nie żałuje, iż nie został wybrany do tego "konkursu". Podzielił się również bardzo ciekawą i dowcipną dygresją, odnośnie występującego duetu na tegorocznym festiwalu:) co rozśmieszyło wszystkich;) "Stay", mimo, że nie jest moja ulubiona piosenką, w wykonaniu live brzmiała inaczej i od tego momentu również ją  walkuję  non- stop:)

 

 

Teraz czas na FASCYNUJACY, OLŚNIEWAJĄCY, ZAPIERAJĄCY DECH W PIERSIACH duet: Krzysztof Kiljański i Piotr Matuszczyk, w utworze geniusza, Franka Sinatry: "One For My baby". Doznałam kompletnegopozytynego, oczywiście, szoku! Najwspanialszy współczesny wirtuoz wokalu, wykonuje utwor drugiego geniusza, z lat 40. Przy tej piosence naprawdę byłam w stanie oniemienia i paraliżu cudownym, kojącym głosem Krzysztofa i fenomenalną grą Piotrka. Bo, mimo, że słyszałam różne techniki gry na klawiszach, ta wprawiła mnie w kompletny zachwyt! Ten utwor jest skazany na sukces! Kolejnym duetem, aczkolwiek "osieroconym", jak wyraził się Krzysztof był "Prócz Ciebie, Nic". Szczerze mówiac, mimo, że uwielbiam Kayah, nie brakowało mi jej. Ta ciepla, melanholijna piosenka nakłoniła do przemysleń i analizy. Przyszedł czas na dłuuuugo oczekiwana przeze mnie "Kolysankę". Cudowny, magiczny utwór, wyróżniający się, zarówno tekstem, jak i muzyką. Nie wiem, jak ją opisać, ale naprawdę byla taka...INNA. Mnie zrobiło się błogo, wszystkie problemy zniknęły, po raz kolejny:). Przed jej wykonaniem Krzysztof powiedział, że nie ma zamiaru nas uśpić, tylko wprowadzić w pozytywny stan, na dobry początek jutrzejszego dnia, tygodnia, miesiaca...:) Faktycznie, po tej piosence ogarnęła mnie bezgraniczna euforia:)